Naiabot sa iyo ang listahan ng gawaing bahay na kahit paano ay para sa iyo lahat. Ikaw:

Gagawin nang maayos, kakanta-kanta habang ginagawa, at ayaw mong pasamain nito ang loob mo.Gagawin na may nakabukas na babasahin sa lugar na walang makakakita.Gagawin ang kalahati, tapos maaagaw ka ng mas interesanteng bagay sa labas ng bintana.Tahimik na kukunin pati ang parte ng iba, kasi mas nahihirapan sila.

May Plano ang pamilya mo para sa buhay mo. Ikaw:

Maghahayag ng ibang plano. Malakas. Sa hapunan. Sa harap ng lahat.Walang sasabihin, at tahimik na itatayo ang gusto mo sa sarili mong pera.Papayag sa lahat ng iyon, at unti-unting magiging mahirap nang makontak.Itatanong kung para saan ba talaga ang plano, tapos gagawin iyong parte nang maayos.

Ang bagay na hinding-hindi mo aaminin nang malakas na gusto mo:

Na mapansin ng kahit isang tao kung gaano karami ang binubuhat mo nitong mga nakaraan.Na makatira sa lugar na walang kahit katiting na kahawig nito dito.Na manalo, pabalik sa nakaraan, sa pagtatalong natalo mo noong Marso.Na bahagyang bumaba ang dalas ng pangangailangan sa iyo ng mga taong kailangan ka.

Binigyan ka ng isang libreng hapon at wala kang kahit anong obligasyon. Ikaw:

Tatapusin ang binabasa mo at agad na magsisimula ng iba.Pupuntahan ang taong tahimik mong inaalala nitong mga araw.Mauuna sa trabaho, kasi karapat-dapat dito ang bersiyon mo sa susunod na linggo.Aakyat sa mataas na lugar at titingnan kung gaano talaga kalayo ang lupain.

Malapit nang magkamali nang maiiwasan sana ang isang taong mahal mo. Ikaw:

Mananatiling malapit, at nandoon kapag bumagsak ito, nang walang kahit isang sabi-na-nga-ba.Papalit sa kanya, kung may paraan man na kaya mong gawin ito.Makikipagtalo sa kanya hanggang may isang magsara nang malakas ng pinto.Itatanong ang isang tanong na magpapakita nito sa kanya nang siya mismo.

May estrangherong magkukuwento sa iyo ng halatang kalahating gawa-gawa. Ikaw:

Magugustuhan ito, at agad na hihingi ng natitirang bahagi.Maniniwala nang buo sa magandang kalahati, at hahanapin ito mamaya.Mag-eenjoy nang husto, at hindi magpapahiram ng kahit ano.Iisipin kung ano ang kailangan niya nang husto para gawa-gawain ito.

Alin dito ang hindi mo matatanggal sa isip:

"Mabait ka noong may tunay na kapalit ito sa iyo.""Mas gumaganda ang pag-iisip ko ng isang linggo pagkatapos kitang makausap.""Walang nakahikayat sa iyo sa kahit ano kailanman.""Sinabi mong gagawin mo, at ginawa mo nga."

Nakatayo ka sa gilid ng bagay na hindi mo na mababawi. Ikaw:

Tutuloy, kasi mas gugustuhin mong pagsisihan ang pagpunta kaysa sa kabila.Tutuloy, kasi may kailangang gumawa nito at bihis ka na.Maghihintay, at mag-iisip nang mabuti kung sino ang masasaktan kung mali ka.Tutuloy, at magsisimulang isipin kung paano maisasama ang lahat pagkatapos mo.

Paano mo hinaharap ang pagmamaliit sa iyo:

Hayaan sila. Nakakapahinga ito, at malalaman din nila sa bandang huli.Gawin mismo ang sinabi nilang hindi mo kaya, nang walang kahit anong komento.Itago ang mga resibo at ang mga numero, na napakahirap pasinungalingan.Umatras nang mga anim na pulgada, at maging lubos nang hindi mabasa.

Ang pinakamasama mong ugali, sa totoo lang:

Mas gusto mong maintindihan ang tao kaysa harapin siya talaga.Gusto mo na ang susunod bago mo pa natapos tamasahin ang ngayon.Pinakamatindi kang kumakapit sa mga bagay na alam mo namang maliit lang.Inaampon mo ang buong problemang ni minsan ay hindi iniabot sa iyo.

Nauwi sa kusina ang lahat sa party. Ikaw ay:

Nasa lababo, tatlong usapan na ang lalim, at kontento kang nandoon.Nasa sulok kasama ang isang tao, pinag-uusapan ang sobrang seryosong bagay.Nasa labas sa hagdan, kasi mas sariwa ang hangin at napakalawak ng gabi.Nakatayo sa gitna ng dalawang taong malapit nang mag-away.

Makalipas ang dalawampung taon, ang linyang gusto mo sa kuwento:

"Ni minsan walang nakapagpaurong sa kanya, at halos tama naman siya.""Siya mismo ang nagtayo ng lahat, mula sa wala, at tumagal ito.""Bumalik siyang mas mainit kaysa noong umalis, na walang umasa.""Siya ang nauna, at isinama niya talaga ang lahat."