Jak odpowiadasz na wiadomość, na którą wolisz nie odpowiadać?

Od razu i bez owijania. Załatwione.Jakieś cztery dni później. Nie dasz się popędzić.Trzema wiadomościami, z których jedna jest o czymś innym.Ostrożnie, po dwóch szkicach, z troską o ton.Wiadomością głosową. Ciepłą i dwuminutową.Precyzyjnie, odrobinę zbyt poprawnie i we własnym terminie.

Co ludzie mówią o tobie, kiedy wyjdziesz z pokoju?

„Kompletnie nie da się tej osoby zestresować”.„Jak jeden człowiek może znać absolutnie wszystkich?”„Zauważyła, że mam zły tydzień, a nikt inny nie zauważył”.„Wszystko jest fajniejsze, kiedy ta osoba jest”.„Pewnie już to załatwiła”.„Nikt jej nie nie lubi. Absolutnie nikt”.

Na imprezie, gdzie znasz dokładnie jedną osobę:

Do końca znasz dziewięć i masz na koncie dwa przedstawienia.Znajdujesz kogoś, kto stoi sam, i zostajesz z tą osobą.Lądujesz w centrum czegoś, wcale tego nie planując.Pomagasz w kuchni. To o wiele łatwiejsze niż rozmowy o niczym.Rozmawiasz ze wszystkimi, uprzejmie, i do niczego się nie zobowiązujesz.Odbywasz jedną rozmowę, przez dwie godziny, a potem wychodzisz.

Ktoś prosi o twoją szczerą opinię:

Dajesz wersję, która go nie zrani.Dajesz ciepło, obszernie i z dołączonym wsparciem.Dajesz dokładnie. Pytanie padło tylko z grzeczności.Dajesz obie strony i zostawiasz wybór, która była twoja.Dajesz raz, cicho, i nie powtarzasz.Dajesz natychmiast, w całości i raczej zbyt głośno.

Jak znosisz czekanie na coś ważnego:

Mówisz o tym ludziom. Wszystkim.Przechodzisz szczegóły jeszcze raz, szukając błędu.Pytasz czworo znajomych, co o tym sądzą, i czekasz.Milkniesz i nie myślisz o niczym innym.Umawiasz coś jeszcze, żeby mieć zajęcie, kiedy to przyjdzie.Pracujesz. Tak robisz ze wszystkim.

Plan zmienia się w ostatniej chwili. Ty:

Układasz go porządnie od nowa i cały dzień czujesz się nieswojo.Dostosowujesz się i przez jakąś godzinę masz lekką irytację.Odnotowujesz, kto to zmienił i ile razy już się to zdarzyło.Szczerze wolisz tak. Nowy plan jest pewnie lepszy.Przestawiasz się wokół tego i dokładnie raz wspominasz o koszcie.Zwracasz uwagę, że pierwotny plan i tak był tym niewłaściwym.

Jak wypadasz przy pierwszym spotkaniu:

Czarująco i mniej więcej nie do nielubienia.Cicho, czujnie i trochę trudno cię umiejscowić.Od razu przyjaźnie i odrobinę za dużo.Spokojnie, sucho i starzej, niż jest naprawdę.Ciekawie i nie całkiem w tej samej rozmowie.Łagodnie i równocześnie gdzieś indziej.

Co ludzie biorą za twój nastrój:

Skupienie, które wszyscy uznają za złość.Niepokój, który wszyscy uznają za znudzenie nimi.Zajętość, którą wszyscy uznają za chłód.Dystans, który wszyscy uznają za wyższość.Zatopienie, które wszyscy uznają za zgodę.Koniec namysłu, który wszyscy uznają za wybuch.

Twoja rola na grupowym czacie:

Ta osoba, która proponuje coś ogromnego na ostatnią chwilę.Ta, która po cichu rezerwuje i nikt jej za to nie dziękuje.Ta, która odpowiada na rzecz pominiętą przez wszystkich.Ta, która zamiast tego wysyła miłą wiadomość prywatnie.Ta, która zdecydowała, bo minęło dziewięć dni.Ta, która zgadza się na wszystko i przychodzi, kiedy przyjdzie.

Ktoś się spóźnia na spotkanie z tobą. Ty:

Wykorzystujesz czas. Zawsze jest coś do zrobienia.Jest ci z tym w pełni dobrze. Akurat o czymś myślisz.Właściwie nie zauważasz, będąc gdzieś we własnej głowie.Irytujesz się w czwartej minucie i przechodzi ci w dwunastej.Zamawiasz coś. To jest teraz miłe posiedzenie.Zanim przyjdzie, zdążysz pogadać z dwiema obcymi osobami.

Jak podejmujesz dużą decyzję przy ludziach:

Zasadą, którą wyjaśnisz, z pytaniem czy bez.Czuciem, którego nie zdołasz uzasadnić.Natychmiast, na głos, a potem jej bronisz.Powoli, a kiedy już zapadnie, nikt jej nie odwróci.Przegadując to z każdym w zasięgu.Przez to, kogo dotyczy i jak to zniesie.

Jak wyglądasz, kiedy naprawdę coś cię rani:

Milkniesz i odpływasz, a nazwanie tego zajmuje dni.Wychodzi w dziewięćdziesiąt sekund i jest po wszystkim.Nie mówisz nic i stajesz się zupełnie nie do ruszenia.Mówisz o tym płynnie i jeszcze nic z tego nie czujesz.Wycofujesz się, czekasz na pytanie i bolisz, kiedy nie pada.Jest z tobą wyśmienicie, w sposób, w który nikt nie wierzy.