Sala pełna ludzi, na których masz zrobić wrażenie. Ty:

Robisz, co trzeba. Rozmawiasz z każdym. Nie cieszy cię nic.Stoisz na brzegu i dowiadujesz się więcej niż ktokolwiek tam.Mówisz coś prawdziwego i odrobinę za głośno, i tak myślisz.Jesteś czarująca dla wszystkich i nie zdradzasz absolutnie niczego.

Co zdecydowano za ciebie, zanim zdążyło paść twoje zdanie?

Że to ty poukładasz sprawy rodziny.Że weźmiesz to na siebie, kiedy on nie dał rady.Że będziesz czarująca i że to wystarczy.Że wyjdziesz dobrze i szybko za mąż i będziesz z tego zadowolona.

Jak radzisz sobie z żałobą?

Pracą. Obowiązkiem. Kontrolą wszystkiego, co da się jeszcze kontrolować.Kłótnią z kimś o coś sąsiadującego z tematem.Opieką nad wszystkimi i odkładaniem własnej w nieskończoność.Wyjazdem i pogodnymi listami do domu.

Jaka jest twoja prawdziwa moc?

Wiesz o wszystkich wszystko i prawie nic z tego nie mówisz.Ludzie chcą twojej aprobaty, a ty wiesz, ile ona jest warta.Potrafisz zrobić coś prawdziwego z bardzo niewielu rzeczy, w pojedynkę.Potrafisz ułożyć pokój tak, żeby właściwa dwójka w nim wylądowała.

Do czego nigdy się nie przyznasz?

Że masz żal do ludzi, których niesiesz.Że urok jest całą obroną i że to wyczerpujące.Że raz zdarzyło ci się chcieć, żeby ktoś się tobą zaopiekował.Że trochę za bardzo lubisz wiedzieć rzeczy o ludziach.

Jak radzisz sobie z byciem pomijaną?

Po cichu, i to wykorzystujesz. Nikt nie patrzy na niewidzianą osobę.Uniemożliwiasz to, mówiąc coś, czego nie da się zignorować.Zajmujesz się swoim i przestajesz rywalizować o uwagę sali.To ci się nie zdarza, co jest osobnym rodzajem kłopotu.

Czego chcesz, choć o to nie prosisz?

Żeby wolno ci było przestać być tą odpowiedzialną.Żeby jedna osoba zobaczyła cię porządnie, bez przebrania.Żeby wybrano cię, a nie twoją przydatność.Zrobić coś dość dobrego, żeby uzasadnić tę wolność.

Ktoś zaraz popełni życiowy błąd. Ty:

Mówisz mu to obszernie, niezależnie od tego, czy pytał.Nie mówisz nic i znikasz na chwilę, co jest osobnym komunikatem.Jesteś niezwykle wspierająca i prywatnie zmartwiona.Urządzasz to tak, żeby sam na to wpadł, bez twojego nazwiska.

Wybierz lęk:

Że zrobisz to dokładnie tak, jak zrobiono to tobie.Że gdyby ktoś zobaczył całość, nie zostałby.Że talent nigdy nie był sednem, a czas poszedł na marne.Że wszędzie cię lubią, a nigdzie nie znają.

Co zmieniłoby dla ciebie wszystko?

Miłość kogoś, kto znał już najgorszą część.Znalezienie pracy, która naprawdę jest twoja.Pozwolenie, żeby chcieć czegoś dla siebie, na głos.Widok tego, jak ustawiona przez ciebie osoba trafia w punkt.

Wybierz komplement:

„Trzymasz to wszystko i nikt ci nie podziękował”.„Zauważasz wszystko. Zawsze tak było”.„Nikomu nigdy nie udało się cię do tego namówić”.„W końcu ktoś został wpuszczony do środka”.

Jak to się dla ciebie kończy?

Ktoś w końcu stawia cię na pierwszym miejscu, a ty na to pozwalasz.Robisz tę rzecz, jest dobra i jest twoja.Wracasz do domu i okazuje się, że domem jest człowiek.Wciąż jesteś w tym pokoju, mając większość tego ułożoną.